به اندازه کافی ورزش کنید و همه به یک دیوار برخورد می کنند، اما بدن انسان همچنان به شما اجازه می دهد اکنون سخت کار کنید و بعداً استراحت کنید.

در پینترست به اشتراک بگذارید
رویدادهای استقامتی می توانند بدن را به روش های شدید تحت فشار قرار دهند. گتی ایماژ

ورزشکارانی که در مسابقات استقامتی مانند Ironman Triathlon یا اولتراماراتن شرکت می کنند، به طور معمول بدن خود را فراتر از حد خود می کشانند.

این رویدادها طاقت فرسا هستند، اما در یک روز اتفاق می افتند.

حالا تصور کنید مسابقه ای را در سراسر ایالات متحده اجرا کنید، یک مسابقه 3000 مایلی از کالیفرنیا تا واشنگتن دی سی – دوندگان اساساً شش ماراتن در هفته را به مدت 20 هفته انجام می دهند.

آ مطالعه جدید دریافتند که وقتی افراد این سطح از فعالیت را برای این مدت طولانی تحمل می کنند، همه آنها به یک حد متابولیک می رسند.

این مطالعه در 5 ژوئن در Science Advances منتشر شد.

در این مرحله، بدن آنها فقط می تواند کالری را با 2.5 برابر میزان متابولیسم در حالت استراحت خود بسوزاند، بدون اینکه نیازی به تجزیه بافت های خود برای تامین انرژی داشته باشد.

محققان می گویند که این ممکن است محدودیتی برای سطح فعالیت بدنی افراد در دراز مدت باشد.

دکتر برنت روبی، مدیر مرکز مونتانا برای فیزیولوژی کار و متابولیسم ورزش در دانشگاه مونتانا، که در این مطالعه شرکت نداشت، محدودیت مصرف انرژی را اینگونه توصیف کرد: «اگر بخواهم این کار را انجام دهم. با تلاش هر روز به مدت یک سال، حداکثر انرژی مصرفی که می توانم بدون کاهش وزن حفظ کنم چقدر است؟

حد بالایی برای تلاش طولانی مدت

روبی اشاره کرد که این حد بالایی برای مصرف انرژی نیست.

مطالعه ای که توسط روبی و همکارانش انجام شد نشان داد که ورزشکاران یک مرد آهنی 9.4 برابر میزان سوخت و ساز بدنشان در حالت استراحت انرژی مصرف می کنند. برای ورزشکاران در یک اولتراماراتن 100 مایلی، 8.5 برابر میزان متابولیسم آنها در حالت استراحت بود.

با این حال، مقاله جدید نشان می دهد که مصرف انرژی که افراد می توانند تحمل کنند با طول مدت رویداد کاهش می یابد و حدود 2.5 برابر میزان متابولیسم در حالت استراحت است.

آنها پیشنهاد می کنند که این محدودیت با توانایی دستگاه گوارش در تجزیه غذا و جذب مواد مغذی برای سوخت رسانی به فعالیت بدنی تعیین می شود.

پیتر ویاند، دکترا، استاد فیزیولوژی کاربردی و بیومکانیک در دانشگاه متدیست جنوبی در دالاس، که در این مطالعه شرکت نداشت، فکر می‌کند که این ایده «مسلماً قابل قبول است».

ویاند گفت: «در این سناریو، دریافت کالری از طریق روده یا روده به جریان خون بسیار مهم است.

او گفت تحقیقات در این زمینه منجر به آزمایشاتی در مورد چگونگی سرعت بخشیدن به دریافت کالری – به شکل کربوهیدرات های ساده – از روده گرفته تا خون و ماهیچه ها شده است. چندین محصول تغذیه ای ورزشی بر این اساس هستند.

اکنون مسابقه دهید، بعداً بهبود پیدا کنید

مطالعه جدید بر این موضوع متمرکز بود که افراد چقدر می توانند در دوره های طولانی مانند 20 هفته یا بیشتر بدون کاهش وزن تحمل کنند.

اما ورزشکاران در مسابقات استقامتی کوتاه‌تر معمولاً در طول مسابقه کالری بیشتری نسبت به دریافت کالری می‌سوزانند و باعث کمبود انرژی می‌شوند.

در مطالعه روبی، ورزشکارانی که در مسابقه مرد آهنی یا اولترامارتون شرکت می کردند، به ترتیب 2.5 کیلوگرم و 1.5 کیلوگرم از وزن بدن خود را از دست دادند. او گفت با توجه به اینکه آنها در طول مسابقه حدود 9000 و 16000 کالری سوزاندند، این واقعاً بد نیست.

اگر ورزشکاران در طول مسابقه 9000 کالری یا بیشتر بسوزانند، هیچ راهی وجود ندارد که بتوانند غذای کافی برای ادامه مسابقه بخورند – اما می توانند بعد از مسابقه به آن برسند.

روبی می‌گوید: «رقابت در یک مرد آهنی یا اولتراماراتن، دهانه‌ای با کمبود انرژی ایجاد می‌کند. اما پس از آن در چند روز آینده، شما فقط دراز کشیده اید و هر چیزی را که پیدا می کنید می خورید و خیلی سریع به حالت عادی بازگشته اید.

عوامل دیگری نیز وجود دارند که ممکن است بر سطح فعالیتی که می‌توانید ادامه دهید تأثیر بگذارد. یکی از بین بردن گرمای اضافی بدن است.

مطالعه جدید همچنین افرادی را که در کوهپیمایی قطب شمال – یک محیط سرد – رقابت می کردند، مورد بررسی قرار داد.

محققان تفاوتی در حداکثر مصرف انرژی در ورزشکارانی که در شرایط سرد یا گرم مسابقه می‌دهند، پیدا نکردند.

آنها در مقاله می نویسند که این ممکن است به این دلیل باشد که مسابقات استقامتی معمولاً در دمای بسیار بالا برگزار نمی شوند. اگر چنین بودند، ناتوانی در خلاص شدن از گرمای بدن ممکن است بر عملکرد و مصرف انرژی تأثیر بگذارد.

روبی گفت که صحبت در مورد مصرف انرژی بدون در نظر گرفتن تقاضای سیال، تصویر کامل را نشان نمی دهد.

در مطالعه او، ورزشکارانی که در مسابقات ماراتن 100 مایلی شرکت می کردند، 87 درصد از کل آب اولیه بدن خود را از دست دادند.

روبی گفت: «فقط یک لحظه به این موضوع فکر کن. از دست دادن و تلاش برای جایگزینی آن مقدار مایع در کمتر از 48 ساعت را در نظر بگیرید.

مسابقات استقامت در دسترس

ورزشکاران مرد آهنی و اولترامارتون که در مطالعه روبی شرکت کردند، همگی مسابقه‌دهنده‌های غیر نخبه بودند.

این نشان می دهد که با تمرین، تغذیه و استقامت ذهنی مناسب، افراد زیادی می توانند در این مسابقات شرکت کنند.

روبی گفت: «هر یک از ما توانایی انجام این کار را داریم.

مگان لاوز، مربی اولترا ماراتن، نکاتی را در مورد تمرین برای یک مسابقه استقامتی بدون “اصابت به دیوار” ارائه کرد:

  • آموزش را مجبور نکنید اگر واقعاً با انگیزه دست و پنجه نرم می کنید، وقت آن رسیده است که بیش از چند روز از تمرینات استراحت کنید و در عوض روی استراحت، آرامش و تغذیه خوب تمرکز کنید.
  • روزهای آسان و سخت جایگزین. روز آسان را به عنوان پاداشی برای کار سخت در نظر بگیرید.
  • از تله FOMO اجتناب کنید. به‌جای تماشای رسانه‌های اجتماعی برای نحوه آموزش دوستانتان، روی خودتان و آنچه برای شما بهتر است تمرکز کنید.
  • تمرینات خود را برای مسابقه برنامه ریزی کنید. سعی کنید تمرینات خود را بهینه کنید تا زمانی که شماره مسابقه را پین می کنید، بهترین عملکرد خود را داشته باشید.