در پینترست به اشتراک بگذارید
محققان در تلاشند تا دریابند چرا به نظر می رسد ورزش منظم اثرات بیماری آلزایمر را کاهش می دهد. گتی ایماژ
  • مطالعات جدید به شواهد فزاینده ای اضافه می کند که ورزش منظم می تواند علائم آلزایمر را کاهش دهد.
  • یک مطالعه گزارش داد که افراد بالای 60 سال که حداقل 30 دقیقه ورزش پنج روز در هفته انجام می دهند، نشانگرهای زیستی کمتری در ارتباط با آلزایمر دارند.
  • مطالعه دوم نشان داد که افرادی که دارای خطر ژنتیکی بالای آلزایمر هستند و به طور منظم ورزش می کردند، نشانگرهای زیستی کمتری داشتند.
  • مطالعه سوم گزارش داد که نشانگر زیستی معروف به “شدت ماده سفید” در افرادی که فعالیت بدنی دارند کندتر افزایش می یابد.

شواهد مرتبط با ورزش با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر در حال افزایش است.

تحقیقات جدیدی که امروز در نشست سالانه انجمن روان‌شناسی آمریکا ارائه شد، به آمار مطالعات کوچکی اضافه شد که ارتباط بین فعالیت بدنی و علائم کمتر یا علائم ضعیف‌تر آلزایمر و سایر اشکال زوال عقل را پیدا کرده‌اند.

این سؤال که آیا این فعالیت درمان واقعی است، همچنان باز است. اما بیشتر، مطالعات بزرگتری برای مقابله با این سوال در حال حرکت است.

اگر پاسخ مثبت است – و محققان می توانند دقیقاً دلیل کاهش خطر را مشخص کنند – دری به روی درمان های جدید باز می شود.

مطالعات جدید بر چگونگی ارتباط ورزش متوسط ​​با “بیومارکرهای” آلزایمر متمرکز شده است.

این علائم فیزیکی بیماری، مانند تجمع پروتئینی به نام بتا آمیلوئید در مغز، اغلب قبل از علائمی مانند از دست دادن حافظه ظاهر می شوند.

در یک مقاله، محققان اطلاعات مربوط به افرادی را با والدینی که احتمالاً آلزایمر داشتند، مقایسه کردند. آنها دریافتند که افراد بالای 60 سال که حداقل 30 دقیقه ورزش متوسط ​​را در پنج روز در هفته انجام می دهند، کمتر از این نشانگرهای زیستی و کاهش کمتری در حافظه و توانایی های شناختی دارند.

مطالعه دیگری که امروز ارائه شد به بررسی افرادی پرداخت که به دلیل ژن‌های خاص در معرض خطر ابتلا به آلزایمر قرار داشتند.

نشانگرهای زیستی کمتری در میان افرادی که آمادگی هوازی بهتری داشتند بر اساس سن، جنس، شاخص توده بدنی، ضربان قلب در حالت استراحت و عادات فعالیت بدنی گزارش شده از خود نشان دادند.

مطالعه سوم نشان داد که یک نشانگر زیستی – معروف به “افزایش شدت ماده سفید” – در افرادی که به نظر می رسد دارای سطوح بالایی از آمادگی هوازی هستند، کندتر افزایش می یابد.

دکتر اوزیوما اوکونکوو، استادیار پزشکی در دانشگاه ویسکانسین که نویسنده هر سه مقاله بود، گفت که مجموع یافته‌ها نشان می‌دهد که اثرات عواملی مانند افزایش سن و ژنتیک بر خطر ابتلا به آلزایمر ممکن است کاهش یابد. فعالیت بدنی.

اما او همچنین هشدار داد که یافته‌هایی که اخیراً همبستگی بین این فعالیت و کاهش این تأثیرات را پیدا کردند. کار بیشتری لازم است تا ببینیم آیا ورزش واقعاً دلیل آن است یا خیر.

نکته دیگر این است که این مطالعات کوچک هستند. آنها شامل 317، 95 و 107 شرکت کننده بودند.

تحقیق در مورد ورزش، آلزایمر

دکتر هدر اسنایدر، مدیر عملیات پزشکی و علمی در انجمن آلزایمر، به Healthline گفت که این مطالعات “هیجان‌انگیز هستند و سرنخ‌هایی را درباره مکان‌هایی که باید در تحقیقات آینده به آن‌ها نگاه کرد، ارائه می‌دهند.”

اما او اشاره کرد که در حالی که شرکت کنندگان نسبتاً متنوع هستند، آنها هنوز مطالعات نسبتاً کوچکی هستند.

این غیر معمول نیست.

او گفت: «بیشتر مطالعات ورزشی نسبتاً کوچک بوده است.

اما تعداد آنها در حال افزایش است.

مطالعه‌ای که سال گذشته منتشر شد نشان داد بیماران مبتلا به یک نوع ارثی نادر آلزایمر که حداقل ۲ ساعت و نیم در هفته ورزش می‌کردند، نسبت به کسانی که ورزش نمی‌کردند، عملکرد شناختی بهتری داشتند و علائم آلزایمر کمتری داشتند.

این نشان می‌دهد که فواید ورزش در افراد مبتلا به آلزایمر ممکن است حتی برای افرادی که در بالاترین خطر ابتلا به این بیماری هستند نیز وجود داشته باشد.

مطالعات دیگر همچنین نشان داده اند که ورزش اثرات مفیدی دارد، از جمله کاهش سرعت زوال شناختی در افراد سالم و همچنین کسانی که در معرض خطر زوال عقل و کسانی که قبلاً آن را دارند.

و هنوز مطالعات دیگر به این نتیجه رسیده اند که ورزش ممکن است با کاهش خطر ابتلا به آلزایمر مرتبط باشد.

برای دریافت پاسخ های محکم تر در مورد علیت، کار بیشتری می طلبد.

ما باید (الف) مطالعات طولی را انجام دهیم که در آن افراد در طول زمان دنبال می‌شوند تا ببینند که چگونه تناسب اندام – و تغییر در تناسب اندام – با تغییر در [Alzheimer’s] نشانگرهای زیستی، و (ب) انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده برای بررسی اینکه چگونه شروع یک رژیم ورزشی در افرادی که در حال حاضر غیرفعال هستند ممکن است تأثیر بگذارد. [Alzheimer’s] Okonkwo به Healthline گفت: نشانگرهای زیستی در آینده. “ما هر دو راه را دنبال می کنیم.”

مطالعه پوینتر ایالات متحده که توسط انجمن آلزایمر سازماندهی شده است، ممکن است راه اصلی این اتفاق باشد.

این کارآزمایی بالینی دو ساله در حال ارزیابی این است که آیا تغییرات سبک زندگی می تواند عملکرد شناختی را در افراد مسن در معرض خطر زوال شناختی حفظ کند یا خیر.

این یک روش بزرگتر و سیستماتیک برای مطالعه اثرات ورزش و همچنین سایر عوامل است.

اسنایدر گفت: “این به آینده نگاه می کند و شناسایی می کند که کدام مداخلات سبک زندگی ممکن است برای سلامت مغز مفید باشد.”

او گفت که هدف مطالعه Pointer “این است که ما را به توصیه ها برساند.”

اما او خاطرنشان کرد که ممکن است دری را برای درمان های جدید فراتر از توصیه به ورزش بیشتر باز کند.

چرا ورزش کمک می کند؟

با فرض اینکه ورزش دلیلی برای کاهش خطر است، مهم این است که چرا این مورد را شناسایی کنید.

رایج‌ترین تئوری این است که ورزش باعث افزایش جریان خون می‌شود، که میزان اکسیژنی که به مغز می‌رسد را افزایش می‌دهد.

همانطور که Okonkwo و Snyder هر دو خاطرنشان کردند، امکان بهره مندی از بهبود متابولیسم سلول های مغز و افزایش هورمون ها و پروتئین های خاص که برای سلول های مغز مفید هستند نیز وجود دارد.

اسنایدر گفت، با انجام این مکانیسم، “این واقعاً دری را برای تلاش برای به دست آوردن این مزایا از راه های دیگر باز می کند.”

این می تواند تغییرات سبک زندگی مانند ورزش یا دارویی باشد که این مزایا را تقلید می کند – یا حتی ترکیبی از فوایدی که می توانند اضافه شوند و به روشی قوی تر بر مغز تأثیر بگذارند.

در حال حاضر، اسنایدر گفت: «آنچه ثابت به نظر می رسد این است که ورزش حتی اگر در حال حاضر زوال شناختی داشته باشید، مفید است. اما لازم است قبل از شروع یک رژیم ورزشی جدید، آن را با یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی در میان بگذارید.